w sprawie zażalenia na postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w Koninie z dnia 16 lutego 2024 r.

WPZ.5290.2.2024.2.ŻP

POSTANOWIENIE nr 17/2024

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), w zw. żart. 18 i art. 169 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej-, u.p.e.a.) oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 127), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 27 lutego 2024 r. złożonego przez Pana Juliana Radowskiego Prezesa Zarządu IMPERIA GROUP SPÓŁKA AKCYJNA, na postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Koninie z dnia 16 lutego 2024 r. (znak MZ.5590.3.9.2020),

utrzymuję zaskarżone postanowienie w mocy.



UZASADNIENIE

Z dokumentów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie wynika, że dnia 24 czerwca 2021 r. Komendant Miejski PSP w Koninie wydał decyzję administracyjną, znak MZ.5590.3.7.2020, w której zobowiązał stronę do zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla placu magazynowego węgla zlokalizowanego przy ul. Marantowskiej 13 w Koninie, w postaci:

a.  wykonania punktu czerpania wody przy naturalnym zbiorniku wodnym, zlokalizowanym przy ul. Marantowskiej 13 w Koninie, wyposażonego w studzienkę ssawną lub inne urządzenie umożliwiające pobór wody, zabezpieczone przed zamuleniem i zamarzaniem,

b.  wykonania stanowiska czerpania wody wraz z dojazdem do wyżej wymienionego punktu czerpania wody.

Opisana powyżej decyzja z dnia 24 czerwca 2021 r. (znak MZ.5590.3.7.2020) jest decyzją prawomocną.

Dnia 30 listopada 2023 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Koninie, działając w imieniu organu I instancji, przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze sprawdzające wykonanie wyżej opisanej decyzji znak MZ.5590.3.7.2020. Następnie stwierdzając niewykonanie decyzji przez stronę, dnia 7 grudnia 2023 r. organ I instancji wystosował upomnienie, wzywające ją do wykonania obowiązków wynikających z przedmiotowej decyzji. Wobec bierności strony, dnia 16 lutego 2024 r. organ wydał postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na postanowienie o nałożeniu grzywny dnia 27 lutego 2024 r. strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegających na ustaleniu nieprawidłowego adresata przedmiotowej grzywny oraz dokonanie czynności przekraczających kompetencje komendanta, w postaci wydania przedmiotowego tytułu

wykonawczego, w sytuacji, gdy obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym jest w chwili obecnej w toku wykonania, a termin, o którym mowa w uzasadnieniu w sposób istotny odbiega od realnych możliwości technicznych i faktycznych zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru. Skarżąca podniosła, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został wydany przedwcześnie.

Strona w zażaleniu wystąpiła o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości, odstąpienie od wymierzonej grzywny i obowiązku wniesienia opłaty egzekucyjnej oraz udzielenie zabezpieczenia poprzez zawieszenie postępowania w całości ewentualnie wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych do czasu uprawomocnienia się postanowienia w niniejszej sprawie.

Komendant Miejski PSP w Koninie, jako organ I instancji przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w dniu 12 marca 2024 r.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził, co następuje.

W rozpatrywanej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na treść art. 29 ust. 1 u.p.e.a. W nim to wskazano, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, lecz nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że sprawa rozpatrywana przez organ II instancji sprowadza się do określenia, czy organ egzekucyjny dopełnił wszystkich formalności w związku z prowadzonym postępowaniem. Zatem wskazanie strony by uchylić zaskarżone postanowienie w całości i umorzyć postępowanie w stosunku do niej, z uwagi na błędne przypisanie stronie przymiotu zobowiązanej, nie może być brany pod uwagę w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ wykracza to poza dopuszczalne uprawnienia wynikające ze wspominanego wyżej art. 29 u.p.e.a. Poza tym - na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego, tj. po wydaniu decyzji pierwotnej z 2021 r., skarżąca nie kwestionowała we właściwym czasie i trybie ani decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r. o nałożeniu na nią obowiązków, ani też nie złożyła zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym z dnia 16 lutego 2024 r.

Biorąc pod uwagę, że jednym z podstawowych zadań organu I instancji jest nadzorowanie i egzekwowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, po stwierdzeniu przez niego faktu niewykonania nałożonego na stronę postępowania obowiązku, zobligowany jest on do wdrożenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Obowiązek taki został przez Komendanta Miejskiego PSP w Koninie wykonany poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wydanie tego postanowienia zostało poprzedzone wydaniem upomnienia znak MZ.5590.3.8.2020 z dnia 7 grudnia 2023 r., które doręczono stronie w dniu 11 grudnia 2023 r. Spełnione zostały wiec przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.e.a, gdyż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z zachowaniem wymaganej zwłoki względem doręczenia upomnienia. Można nawet stwierdzić, że okres pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a dostarczeniem upomnienia był dość odległy, co dało stronie postępowania dodatkowy czas na wykonanie obowiązków zawartych w przedmiotowej decyzji. Strona nie wywiązała się jednak mimo to z nałożonych na nią

obowiązków, czego konsekwencją było wydanie przez Komendanta Miejskiego PSP w Koninie tytułu wykonawczego oraz postanowienia o nałożeniu grzywny.

Rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wymagane przepisami art. 122 § 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym we wskazanym terminie z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będą nakładane kolejne grzywny w tej samej lub wyższej kwocie oraz że w przypadku nieuiszczenia nałożonej grzywny oraz naliczonej opłaty we wskazanym wyżej terminie, zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnej.

W niniejszej sprawie Organ I instancji skorzystał z przysługującego mu prawa wybierając środek najmniej uciążliwy dla strony. Grzywna w celu przymuszenia, jak sama nazwa wskazuje, ma zmobilizować zobowiązanego do podjęcia działań zmierzających do usunięcia podstawy do procedowania postępowania egzekucyjnego. Bowiem celem nadrzędnym organu I i II instancji jest doprowadzenie do sytuacji usunięcia nieprawidłowości i w ocenie obu organów zastosowanie środka w postaci grzywny jest w tym przypadku najbardziej adekwatny, gdyż zastosowanie wykonania zastępczego wiązałoby się dla strony z kosztami i procedurami, które z pewnością byłyby bardziej dotkliwe, a zastosowanie przymusu bezpośredniego w tym przypadku nie znajduje zastosowania. Z innych środków egzekucyjnych organ skorzystać nie może (wyrok WSA z dnia 15 listopada 2023 r„ II SA/Go 551/23).

Ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w Koninie nr MZ.5590.3.7.2020 z dnia 24 czerwca 2021 r. w dalszym ciągu nie została przez stronę wykonana, co uzasadniało wystawienie przez organ tytułu wykonawczego i wszczęcie przezeń postępowania egzekucyjnego w administracji. Organ egzekucyjny prawidłowo także wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy wyboru konkretnego środka egzekucyjnego oraz ustalenia wysokości nałożonej grzywny, której kwota nie przekracza dopuszczalnej wysokości, określonej w art. 121 u.p.e.a.

Jak już wskazano powyżej, grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nałożonych w decyzji obowiązków w terminie, a celem jej nałożenia jest uniknięcie konieczności sięgania do następnego, dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zdaniem, organu odwoławczego wysokość grzywny jest adekwatna do stanu faktycznego sprawy.

W zakresie zarzutów wskazanych w zażaleniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 u.p.e.a., możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest

bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wynika wprost art. 29 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie jest władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Nie jest też uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy. Celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania spoczywającego na zobowiązanym obowiązku. W czasie trwania tego postępowania nie powinno dochodzić do powtórnego kwestionowania jego istnienia, ani tym bardziej zasadności realizacji, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II OSK 233/16, publ. CBOSA). Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu do weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2539/14, publ. CBOSA).

Mając powyższe na uwadze oraz w związku z nieuwzględnieniem zarzutów skarżącej, postanowiono jak w sentencji.

Pouczenie

Stronie przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (wpis od skargi wynosi 200 zł.)